Abdelkader Benali
8 mei 03
Is: schrijver.
Persoonlijk: Abdelkader Benali is geboren in 1975 in Ighazzazen, Marokko. In 1979 vertrekt
hij naar Rotterdam.
Carrière: Vóór de publicatie van zijn eerste boek 'Bruiloft aan zee'
(1997) wint hij diverse literaire wedstrijden: El Hizjra (twee maal), De Kunstbende, lustrum Universiteit van
Leiden. Zijn essay 'Vernieuwing als traditie' levert hem een jaar gratis studeren op.
In 1997 wordt Benali genomineerd voor de Libris Literatuur Prijs met zijn boek 'Bruiloft aan zee'. In dat
zelfde jaar wint hij de 'Geertjan Lubberhuizen Prijs' voor beste debuut.
Van september 1997 tot september 1998 heeft Benali een eigen tweewekelijkse column `De
herfst/winter/lente/zomer van Abdelkader Benali' in het Algemeen Dagblad en tevens een column in het
universiteitsblad Mare. Daarna is hij boekrecensent voor het Algemeen Dagblad.
Benali schrijft diverse artikelen, recensies, verhalen en columns voor allerlei tijdschriften en kranten,
waaronder de Groene Amsterdammer, Esquire, de Volkskrant, Vrij Nederland en Rotterdam Festivals. In 1999 wint
Benali de Franse prijs: Prix de Meilleur Premier Roman Etranger.
In 2002 komt Benali met zijn tweede roman, 'De langverwachte'. Met dit boekt wint hij op woensdag 7 mei de
Libris Literatuur Prijs 2003.
Quotes: "Hij kauwt op elk woord, hij proeft en geniet, het plezier spat er vanaf", Hans
Goedkoop, NRC Handelsblad
"Levendig, mythisch en hartverwarmend", Financial Times
"Benali is een originele magisch-realist die het traditionele met het moderne weet te verweven, met
verbluffend en vertederend resultaat", Independent on Sunday
Juryrapport Librisprijs : 'De schrijver wil niet alleen een breed beeld geven van wat een
samenleving uitmaakt en beweegt. Hij is even nieuwsgierig naar wat de afzonderlijke deelnemers beweegt en
voortdrijft, zonder dat hij daarover zijn oordelen van tevoren al klaar heeft. Hij wil weten hoe het zit,
niet wat we ervan moeten denken. Van binnenuit. Opdat we ons niet hoeven te vergissen in wat we dagelijks op
straat kunnen zien en waarover in vele Nederlandse huiskamers wordt gedebatteerd. Dat toont hij in dit
ruimhartige en beeldrijke boek'.
Opmerkelijk: Aan het woord 'allochtoon' heeft hij zo'n hekel, dat hij het als een
scheldwoord beschouwd.