De politieke partijen van België

Aan de Belgische verkiezingen van zondag 18 mei doen twintig partijen mee. Een overzicht van de belangrijkste partijen.

VLD (Vlaamse Liberalen en Democraten)
De VLD is de partij van de huidige premier Guy Verhofstadt. De VLD, ooit opgericht uit de liberale partij PVV, profileert zich graag als een alternatieve beleidspartij. De partij wil de grootste blijven en gaat daarvoor de strijd aan met de eeuwige concurrent, CD&V. Op 16 mei, twee dagen voor de verkiezingen, scherpte VLD-minister Verwilghen nog de drugswetgeving aan: het bezit van 3 gram drugs is strafbaar; dat was 5 gram.

CD&V (Christen-Democratisch & Vlaams)
CD&V wordt in 1945 opgericht als de Christelijke Volkspartij (CVP) en is binnen een jaar de grootste partij ven België. Tot de verkiezingen van 1999 zit de partij bijna onafgebroken in de regering. In '99, de periode van de dioxinecrisis, moet de CVP - met Jean-Luc Dehaene als partijleider - plaatsmaken voor de VLD. In 2001 wordt de partij hervormd en krijgt ze een nieuwe naam: CD&V. De partij gaat op 18 mei de strijd aan met de VLD om weer de grootste partij van Vlaanderen te worden.

SP.A (Socialistische Partij.Anders)
De SP.A, opgericht in 1877, is ruim een eeuw de enige socialistische partij van België. In 1978 vertakt de partij in een Vlaamse (SP) en een Waalse (PS) vleugel. De socialisten zijn lange tijd vrij succesvol, maar in 1991 verliezen ze veel kiezers aan het Vlaams Blok. En in 1999 haken er opnieuw kiezers af. Toch maakt de SP deel uit van de laatste vier regeringen in België. SP.A neemt samen met de partij Spirit deel aan de verkiezingen. Samen hopen ze op een score van minstens 18 procent.

Spirit (Sociaal Progressief Internationaal Regionalistisch Integraal-democratisch)
Spirit onstaat in 2001 uit de partij de Volksunie, die lange tijd de derde partij van België is. Bert Anciaux, in de huidige regering minister van Cultuur, staat aan de wieg van de partij. Spirit profileert zich als een progressieve partij, die zich in het bijzonder richt op jongeren. De partij doet samen met de SP.A aan de verkiezingen mee. Samen hopen ze op een score van minstens 18 procent.

Agalev (Anders Gaan Leven)
De groene partij Agalev profileert zich als linkse partij en is voorstander van revolutionaire politieke vernieuwingen. De partij levert in 1988 het eerste allochtone gemeenteraadslid van Vlaanderen: Fatima Bali. In 1999 gaat Agalev voor het eerst meeregeren. Bij de verkiezingen van 18 mei neemt de partij het vooral op tegen het oordeel van de kiezers over hoe de partij het er bij de eerste regeringsdeelname vanaf heeft gebracht.

Vlaams Blok
Het extreem-rechtse Vlaams Blok, opgericht in 1978, staat bekend om haar harde standpunt ten opzichte van 'vreemdelingen'. In de partij zijn de radicaal-nationalistische partijen VNP (de Vlaams-Nationalistische Partij) en de VVP (de Vlaamse Volkspartij) gebundeld. De partij doet het in verkiezingen goed; in 1994 wordt het de grootste in Antwerpen. Twee jaar later wordt het Blok iets gematigder, met als doel een breder publiek aan te spreken. Bij de verkiezingen van 1999 wordt het Vlaams Blok de derde partij van Vlaanderen. Volgens politicologen zit de partij van Filip Dewinter niet te wachten op regeringsdeelname, ze zou alleen op lokaal niveau willen besturen.

N-VA (Nieuw-Vlaamse Alliantie)
De Nieuw-Vlaamse Alliantie komt net als Spirit voort uit de Volksunie, die in 2001 wordt opgeheven. De N-VA wil opkomen voor een 'humanitair nationalisme voor de 21ste eeuw' en streeft naar een onafhankelijke republiek Vlaanderen die lid is van de Europese Unie. Ook eist de N-VA een herziening van de snel-Belg-wet. De partij wil dat inwijkelingen eerst een inburgeringscursus volgen en dat ze pas na tien jaar verblijf in België de Belgische nationaliteit kunnen krijgen.