Enquête: meerderheid grijpt niet in bij kindermishandeling

Tweederde van de Nederlandse bevolking stapt niet naar een officiële instantie, ook al weet men zeker dat er sprake is van kindermishandeling.

De meeste gevallen van kindermishandeling merken we op in de directe omgeving (buurt, school en familie).

Bij een vermoeden van kindermishandeling gaat 4 op 5 niet naar de politie, het meldpunt kindermishandeling of een vertrouwens-persoon.

Dat blijkt uit de enquête "Gevallen of geslagen" dat Interview/NSS heeft gehouden in opdracht van NOVA.

Als we zeker weten dat er sprake is van kindermishandeling
- gaat 40% praten met de ouders van het kind of met het kind zelf.
- slechts één derde stapt naar een officiële instantie en dat terwijl men zeker weet dat er wordt mishandeld.

Bij een vermoeden van kindermishandeling
-gaat ruim éénderde praten met de ouders of het kind zelf
-maar 20% stapt naar de politie, de kinderbescherming of het meldpunt kindermishandeling of schakelt een vertrouwens-persoon in zoals een leraar
-en 30% doet al helemaal niets

We grijpen dus niet snel in. De vraag is waarom niet?

De geënquêteerden geven de volgende antwoorden:
- de aanwijzingen waren niet duidelijk
- had geen duidelijke reden
- wilde me niet mee bemoeien met dingen die niet mijn zaken zijn
- voelde me niet verantwoordelijk
- het was niet mijn taak om in te grijpen
- was bang om iemand valselijk te beschuldigen
- was bang voor de reactie van de ouders

Als Nederlanders de stap nemen om een geval van kindermishandeling te melden vindt de helft dat er niet goed wordt gereageerd door de hulpverlening.

De meest gehoorde klacht van melders is dat er geen actie werd ondernomen op hun melding (van een vermoeden) van kindermishandeling

Een kind een tik geven omdat het niet luistert wordt door de helft van de Nederlanders niet gezien als kindermishandeling. Wel vindt een meerderheid dat bij wet geweld bij de opvoeding moet worden verboden.